Brigitte: Glaasje draaien

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Brigitte: Glaasje draaien
Brigitte Geschreven door:
Brigitte,
Juli 2011

Nog steeds ben ik bang voor schaduwen, voor het donker, zal mijn angst ooit verdwijnen?

Het gebeurde zo n twintig jaar geleden, nu waarschuw ik iedereen er voor.

Het was een gezellige avond, ik en mijn vriend Jos, en een vriendin, zaten lekker ontspannen met een borreltje erbij te relaxen, je kent dat wel.

Ik woonde nogal klein, maar wel gezellig, zo ben ik begonnen. Maar na een paar glazen wijn verder sloeg de verveling toe.

En al vanaf mijn kindertijd was ik gek op alles wat eng was. Daarom stelde ik voor om glaasje draai te doen, een beetje spanning kon geen kwaad dacht ik toen...

Onze vingers lagen op het glas, maar het glas bewoog niet. Even later leek het glas te verschuiven, Jos dacht dat ik het deed en lachte.

Maar ik voelde een angst, die is niet te beschrijven. Mijn vriendin las de angst van mijn gezicht en begon te gillen.

Ik riep dat ik wilde stoppen, en dat deden we. En op dat moment viel het licht uit, en zelfs Jos, die nooit ergens bang voor was, werd juist stil.
Ik riep dat ik wilde stoppen, en dat deden we. En op dat moment viel het licht uit, en zelfs Jos, die nooit ergens bang voor was, werd juist stil.

Op de tast langs de muur zocht ik de licht knop. Het leek uren te duren, en mijn benen voelden loodzwaar aan, mijn huid tintelde, en eindelijk vond ik de licht knop...

Het licht ging weer aan, en alle drie keken we elkaar aan, en om ons heen, er was niets te zien, misschien was dat nog wel het engste.

En meteen daarna barstte de spiegel die op mijn schoorsteen mantel stond, in duizend stukjes. Ik hoorde mijzelf gillen en riep dat wij naar buiten moesten rennen.

Maar iets hield ons tegen, een onzichtbaar iets was er in de deur opening. We liepen er tegen aan, en veerden gewoon terug de kamer in.

Gillen deden we niet meer, van angst kwam er geen geluid meer uit ons. Een soort witte schim leek op ons af te zweven, eerst bij de deur en toen op ons af.

We grepen elkaar bij de hand vast, ik voelde mijn vriendin hevig beven en was bang dat ze weer een hyperventilatie aanval zou krijgen.

Het was gek, maar het eerste wat ik toen dacht was: “Hoe kom ik nu bij een plastic zakje voor haar?”

 


Opeens werd er hard op de deur geklopt, het was de buurman die kwam kijken wat er aan de hand was. Ineens, heel plotseling zweefde de geest weer weg.

De barricade voor de deur verdween als sneeuw voor de zon. De buurman keek ons vreemd aan, we lieten ons echt naar buiten vallen.

Ik ben die nacht bij mijn vriendin ingetrokken, tot ik een andere woning had. Tussen mijn vriend en mij raakte het uit.

Nooit heb ik mij meer met zulke dingen beziggehouden, en de geest heb ik nooit meer gezien...